Η κατάντια των ΜΜΕ

Απεργία σήμερα για δύο ιστορικές εφημερίδες της Θεσσαλονίκης, τον "Αγγελιοφόρο" και τη "Μακεδονία". Στη "Μακεδονία" συνεχίζουν τα προβλήματα με τη μη καταβολή μισθών στους εργαζόμενους, στον "Αγγελιοφόρο" επειδή ανακοινώθηκε ότι θα σταματήσει η έκδοση του ημερήσιου φύλλου και φυσικά θα απολυθούν μερικές δεκάδες εργαζόμενοι. 

Αυτή είναι η εικόνα που λίγο ή πολύ (και δυστυχώς τις περισσότερες φορές πολύ) αποτυπώνεται σε όλα τα μέσα, έντυπα και ηλεκτρονικά. 

Που βαδίζουμε λοιπόν; Με σοκ βλέπουμε το τέλος της ενημέρωσης, τουλάχιστον με τη μορφή που τη γνωρίζαμε μέχρι σήμερα. Δεν υπάρχουν πλέον άνθρωποι να κάνουν πραγματική δημοσιογραφική δουλειά. Δεν εννοώ να κάνουν copy-paste ένα δελτίο τύπου, αλλά να κάνουν ρεπορτάζ, έρευνα, να ελέγξουν ένα θέμα από όλες τις πλευρές, να κάνουν εμπεριστατωμένη ανάλυση και όχι αυτή του καφενείου, όπως γίνεται τις περισσότερες φορές. Αυτό είναι που λείπει στον κόσμο. Αυτό είναι που και εμείς οι επαγγελματίες του χώρου ξέρουμε να κάνουμε αλλά τις περισσότερες φορές εμποδιζόμαστε από το να το κάνουμε. 

Πάντα το θύμα είναι ο εργαζόμενος που, από πείρα μιλάω, για να επιλέξει αυτή τη δουλειά έχει πάθος για αυτήν και που ποτέ δεν επέλεξε τον εύκολο δρόμο του χρηματισμού ή των άνωθεν παρεμβάσεων (αυτοί που τον επέλεξαν είναι και αυτοί που τις περισσότερες φορές δεν "μένουν στο δρόμο"). Και κατ' επέκταση το θύμα είναι και ο πολίτης που βλέπει τα ίδια και τα ίδια, που δεν ακούει μια διαφορετική άποψη που στην τελική δεν τον αφήνουν να κρίνει τι είναι σωστό και τι λάθος. 

Τα προηγούμενα χρόνια η δημοσιογραφία εκφυλίστηκε. Το εύκολο χρήμα έρεε άφθονο. Πολλοί πλούτισαν εν μία νυχτί και έγιναν έρμαια αυτών που ήξεραν πως να χειριστούν το παιχνίδι της ενημέρωσης. Θα μου πείτε ότι έτσι συντηρούσαν τα συγκροτήματα τους. Θα σας απαντήσω ότι μπορούσαν πολύ εύκολα, τότε, τις καλές εποχές, να βρουν άλλον τρόπο χρηματοδότησης. 

Αλλά έστω και έτσι, ο καιρός των παχέων αγελάδων πέρασε. Κανείς όμως δεν κατάφερε να κάνει το "κουμάντο" του. Το εύκολο χρήμα έγινε βίλες, κότερα, αμάξια, λούσα, ξοδεύτηκε πριν καν μπει στις τσέπες. Για αυτό σήμερα κλείνουν τα εκδοτικά συγκροτήματα το ένα μετά το άλλο, οι τηλεοπτικοί σταθμοί παραπαίουν και τα ραδιόφωνα ετοιμάζονται να περάσουν στα χέρια των εργαζόμενων αν ο ιδιοκτήτης τους χρωστάει λεφτά. 

Το πρόβλημα είναι πως αυτοί που "τα πήραν" το πιο πιθανό είναι να ξεφύγουν σε κάποιον φορολογικό παράδεισο, όπου ανενόχλητοι θα συνεχίσουν τη δράση τους και να αφήσουν πίσω κάποιους ιδεαλιστές που θα ψάχνουν την χαμένη αξία της ενημέρωσης. 

Το διάβασα. Μου άρεσε;

Ή αλλιώς, το βιβλίο της εβδομάδας.

Dan Brown - Το χαμένο σύμβολο

Ο Dan Brown έγινε γνωστός από το βιβλίο του "Ο Κώδικας Ντα Βίντσι", στο οποίο εν ολίγοις άφηνε υπόνοιες για τις αλήθειες και τα ψέματα του Χριστιανισμού και ανέφερε ότι ο Ιησούς όχι μόνο είχε παντρευτεί τη Μαρία Μαγδαληνή αλλά είχε και απογόνους. Όπως ήταν αναμενόμενο το βιβλίο είχε ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων. Το ίδιο και το πρώτο του βιβλίο "Οι Πεφωτισμένοι" που αναφερόταν σε συνωμοσίες στο Βατικανό. 

Ο συγγραφέας επιστρέφει με "Το χαμένο σύμβολο", το οποίο μου φάνηκε μια προσπάθεια να επανορθώσει προς τη θρησκεία. Η υπόθεση εκτυλίσσεται στην Ουάσιγκτον και στόχος του συγγραφέα αυτή τη φορά είναι οι τέκτονες και ο ρόλος που διαδραμάτισαν στη σύγχρονη ιστορία των ΗΠΑ. Υπάρχουν αναφορές σε επιστημονικά πεδία που δίνουν τροφή για σκέψη αλλά κυριαρχεί το θρησκευτικό στοιχείο και κυρίως το χριστιανικό στοιχείο. 

Η πλοκή ήταν ενδιαφέρουσα, υπήρχε αξιόλογη αναφορά και σε κείμενα άλλων θρησκειών, τα οποία κάποιος που ενδιαφέρεται μπορεί εύκολα να τα αναζητήσει για να έχει πληρέστερη εικόνα. Το βιβλίο είναι κατ' εμέ ένα ευχάριστο ανάγνωσμα, έχει ανατροπές οπότε θα έλεγα ότι αν σας αρέσουν αυτού του είδους τα μυθιστορήματα μπορείτε να το συμπεριλάβετε στη λίστα σας.

Τι μου άρεσε: Οι ανατροπές στην υπόθεση

Τι δεν μου άρεσε: Που μακρηγορούσε και που σε ορισμένα σημεία δεν μπόρεσε να κρύψει το προφανές.  

Λίστα, ληστές και σοσιαλι(η;)στές

Κατ' αρχήν αναρωτιέμαι. Ο Παπακωνσταντίνου είναι τόσο βλάκας ή τόσο θύμα; Είναι δυνατόν να διαγράψει από τα 2000+ ονόματα μόνο των συγγενών του; Ούτε καν δυο - τριών άλλων, έτσι για ξεκάρφωμα; Αν όντως είναι τόσο βλάκας τότε δεν είναι να απορούμε για την πορεία της οικονομίας μας. 

Αν από την άλλη είναι τόσο θύμα, τότε αξίζει να αναρωτηθούμε τι ή καλύτερα ποιοι κρύβονται πίσω από όλη αυτή την υπόθεση.  Τι παιχνίδια παίζονται και ποια συμφέροντα διακυβεύονται. Μήπως τελικά ο μόνος που "πέρασε την πόρτα της δικαιοσύνης" θα είναι ο Βαξεβάνης και οι άλλοι θα την βγάλουν λάδι; 

Ποιος κακός εαυτός τελικά μας υπαγορεύει ως χώρα τι να κάνουμε; Γιατί δεν μπορούμε να αξιοποιήσουμε στοιχεία από τα οποία άλλες χώρες έβαλαν εκατομμύρια στα ταμεία τους; Τι ακριβώς φοβούνται οι πολιτικοί (όλων των κομμάτων) και δεν προχωράνε στην "κάθαρση" με όποιο κόστος; Είναι τόσο γλυκιά τελικά η εξουσία και το χρήμα που τη συνοδεύει;

Και εγώ αναρωτιέμαι και το άλλο, (μυαλό είναι αυτό, δεν μπορείς πολλές φορές να ελέγξεις τους συνειρμούς σου): Γιατί όλη αυτή η αναταραχή για τη Βίλα Αμαλία; Γιατί όλη αυτή η συζήτηση και η κόντρα περί αναρχικών, αντιεξουσιαστών κλπ. Από το 1990 η Βίλα Αμαλία είχε καταληφθεί. Θυμήθηκαν τώρα, 23 χρόνια μετά να την εκκενώσουν και φυσικά να "παίζει" στα δελτία ακόμα και πάνω από τη "Λίστα Λαγκάρντ"; 

Όλο αυτό έχει αρχίσει να μου θυμίζει το φόβο που υπήρξε μετά το Β' Παγκόσμια για τους κομμουνιστές. Και όπως όλοι θυμάστε οδήγησε στη χούντα. 

Είναι δυστυχώς η συνήθης τακτική του αποπροσανατολισμού της κοινής γνώμης. Ας κάνουμε καμιά εκατοστή προσαγωγές μήπως και σταματήσει ο κόσμος να σκέφτεται το στικάκι. Ας πούμε ότι θα "καθαρίσουμε" την Αθήνα μήπως και δεν καταλάβει ο κόσμος ότι περνάμε νομοθετικές πράξεις για το νέο φορολογικό. Ας μαλώσει η ΝΔ με το ΣΥΡΙΖΑ, ας διαγράψουμε έναν - δύο από τη ΔΗΜΑΡ και άλλους τόσους από το ΠΑΣΟΚ μήπως και δεν καταλάβει ο κόσμος ότι η ανεργία φτάνει στο 30%, ότι η ύφεση καλπάζει, ότι δεν θα μειωθεί η τιμή του πετρελαίου,ότι θα πεθάνουν και άλλοι άνθρωποι από κακή χρήση σόμπας και τζακιού. 

Κανείς όμως δεν βγαίνει προφανώς να πει ότι δεν θα ήταν απαραίτητο να φτάσει το πετρέλαιο στο 1,35 αν είχαν αξιοποιήσει οι "φωστήρες" που επιλέξαμε στοιχεία που θα έφερναν χιλιάδες ευρώ και αν είχαν αξιοποιήσει, μόνοι τους, όχι με έξωθεν βοήθεια, αυτά που μπορεί να προσφέρει η χώρα μας, είτε λέγονται καλλιέργειες, είτε τουρισμός, είτε ορυκτός πλούτος, είτε φυσικό αέριο, είτε πετρέλαιο. 

Αλλάζει ο χρόνος

Μόνο εύκολο δεν θα μπορούσα να χαρακτηρίσω το χρόνο που σε λίγες ώρες φεύγει. Αλλά επειδή είμαι μαθημένη τελικά στα δύσκολο μπορώ να τον χαρακτηρίσω όμορφο, με πολλές εικόνες, γνώσεις, γεύσεις και άλλα. 

Και επειδή μέρες τώρα βλέπω αναρτήσεις με τα καλύτερα του 2012 αποφάσισα να κάνω και εγώ το ίδιο μέσα από αυτό το post. 

Βιβλία

Γενικώς διαβάζω πολύ. Και αν μου αρέσει το βιβλίο μπορώ να το "ξεκοκκαλίσω" μέσα σε λίγες μέρες. Φέτος διάβασα πολύ σκανδιναβική αστυνομική λογοτεχνία. Ξεχώρισα τα βιβλία της Camilla Lackberg "Οικογενειακά Μυστικά" και "Σε ζωντανή μετάδοση" και το Jo Nesbo "Κυνηγός κεφαλών". Ευχάριστα με εξέπληξε και η "Υπόθεση Φραντσάιζ" της Τζοτζεφίν Τέι, ένα καλογραμμένο αστυνομικό - δικαστικό μυθιστόρημα με εξαιρετική πλοκή. Νομίζω ότι αξίζει να αναφερθεί και το Παζάρι Βιβλίου που διοργάνωσαν οι εκδότες της Β. Ελλάδας στη Θεσσαλονίκη, από όπου μπορούσες να αγοράσεις πολύ φθηνά βιβλία και οι βιβλιόφιλοι ελπίζουμε να έχει συνέχεια. 

Δυστυχώς το τελευταίο διάστημα τα βιβλία που επιλέγω δεν είναι ενδιαφέροντα. Ωραίος τίτλος, καλή περίληψη αλλά το περιεχόμενο δεν λέει τίποτα. 

Εδώ οφείλω να μνημονεύσω και τη δημοτική βιβλιοθήκη στα Ν. Μουδανιά από όπου δανείζομαι 4 με 6 βιβλία το μήνα!

Θέατρο

Δυστυχώς λόγω ωραρίου στη δουλειά δεν είχα τη δυνατότητα να παρακολουθήσω όλες τις παραστάσεις που ήθελα. Το καλοκαίρι όμως που τα θέατρα πάνε επαρχία είδα και μου άρεσε η "Ιφιγένεια εν Αυλίδι" με το Στέλιο Μάινα και την Καριοφυλλιά Καραμπέτη ως Αγαμέμνονα και Κλυταιμνήστρα και την Ιωάννα Παππά ως Ιφιγένεια (εντάξει για την Παππά δεν τρελαίνομαι αλλά ανταποκρίθηκε στο ρόλο). Από τα πιο σύγχρονα θέατρα ξεχώρισα την "Κωμωδία του Τυχαίου Θάνατου ενός Αναρχικού" με το Σπύρο Παπαδόπουλου. Απίστευτη κωμωδία με σύγχρονα μηνύματα. 

Κινηματογράφος

Θα ξεκινήσω σχολιάζοντας ότι ευτυχώς οι κινηματογράφοι αποφάσισαν να μειώσουν το εισιτήριο και να κάνουν προσφορές. Καιρός ήταν. Από τα φετινά έργα ξεχώρισα τη "Σιδηρά Κυρία" με τη Μέριλ Στριπ, σε ένα ρόλο που έκανε να της ταιριάζει "γάντι". Πολύ γλυκό το "Από τη Ρώμη με αγάπη" του Γούντι Άλεν με μοναδική φωτογραφία και εικόνες που μένουν. Αξιώθηκα και είδα τη "Μελωδία της Ευτυχίας", την παλιά ταινία με την Τζούλι Άντριους, μια ταινία που άφησε εποχή. Από τις πιο light ταινίες έκλεψε τις εντυπώσεις το "Αστερίξ και Οβελίξ στη Βρετανία" με τους Γάλλους να κάνουν επιτέλους τους Βρετανούς να μιλάνε γαλλικά και η τελευταία ταινία του Spiderman με νέο πρωταγωνιστή και διαφορετική ιστορία από αυτή που ξέραμε αλλά ως fun του Spiderman από μικρή την απόλαυσα. Είδα και τον τελευταίο Batman αλλά νομίζω ότι πρέπει να δω επιτέλους όλα τα έργα για να έχω μια πιο ολοκληρωμένη εικόνα. 

Σειρές

Όλες οι τούρκικες. Εντάξει πλάκα κάνω. Επειδή λοιπόν δεν σκοπεύω να δω τούρκικα και επειδή οτιδήποτε άλλο εκεί που ξεκινάει στα κανάλια σταματάει για άγνωστη αιτία, "κατεβάζω" σειρές από το Internet και τις βλέπω χωρίς διαφημίσεις ότι ώρα θελήσω. Μακράν η καλύτερη κατ' εμέ είναι το Mentalist. Πολύ έξυπνη σειρά με ιδιαίτερη πλοκή. Είδα το CSI Las Vegas και ξεκίνησα το CSI Maimi με το πρώτο προς το παρόν να κερδίζει έδαφος και από τους χαρακτήρες να ξεχωρίζει αυτός του Gil Grissom (όσοι το έχετε δει θα καταλάβετε). 

Ταξίδια

Όπως μου λένε "δεν κάθομαι στα αυγά μου". Όχι λοιπόν δεν κάθομαι. Τα ταξίδια μου δίνουν μια ιδιαίτερη χαρά. Τη χαρά της ανακάλυψης. Φέτος λοιπόν ο χρόνος ξεκίνησε με ένα ταξίδι - αστραπή στο Μιλάνο για ψώνια από ένα παζάρι το οποίο γίνεται κάθε Σάββατο και στο οποίο οι οίκοι και τα καταστήματα του Μιλάνου πουλάνε σε πολύ χαμηλές τιμές ρούχα περσινής και προπέρσινης μόδας (αυτά δλδ που στην Ελλάδα θα έρθουν του χρόνου). 

Μέσα στο χειμώνα πήγα και στα 3-5 Πηγάδια, στο χιονοδρομικό και ξαναπήγα πριν λίγες μέρες σε συνδυασμό με το δάσος των Χριστουγέννων στη Νάουσα. Αν και δεν κάνω σκι το συγκεκριμένο χιονοδρομικό μου άρεσε. Προσιτό με προσιτές τιμές καμία σχέση με το Καϊμακτσαλάν που μόνο η λέξη "καγκούρικο" θα μπορούσε να το χαρακτηρίσει. Πήγα και στο Ελατοχώρι στο χιονοδρομικό, χθες. Εξίσου ωραίο με φανταστική χιονισμένη διαδρομή. 

Το καλοκαίρι βρέθηκα στη Βουδαπέστη για δεύτερη φορά. Μαγική πόλη. Τέλειες εικόνες και ακόμη δεν μπορώ να απαντήσω στο ερώτημα που με βασανίζει. Ποια είναι πιο όμορφη πόλη; Το Παρίσι ή η Βουδαπέστη. Βέβαια λόγω δουλειάς δεν έλειψαν και τα free ταξίδια. Το Μάρτιο πήγαμε στο Βουκουρέστι για να καλύψουμε με το Δημήτρη τη συμμετοχή του Επιμελητηρίου στην Έκθεση Τουρισμού. Πιθανώς αν δεν ήταν αυτή η Έκθεση δεν θα επέλεγα να επισκεφτώ το Βουκουρέστι, στο οποίο είναι ακόμη και τώρα εμφανή τα σημάδια του κομμουνισμού. 

Αρχές του φθινοπώρου χάρη σε ένα συνέδριο πήγα στην Αυστρία. Ξεκίνησα από την κοιλάδα Bad Gastein και μετά με το Δημήτρη μείναμε και στο Σάλτσμπουργκ, από όπου είχαμε την ευκαιρία να επισκεφτούμε και τις λίμνες. Παραμυθένια. Καταπράσινες διαδρομές, γαλάζια νερά, δεν το περίμενα η φύση να δένει τόσο αρμονικά με την ανθρώπινη δραστηριότητα. Τέλος και πάλι μέσα στο φθινόπωρο, πάλι λόγω συνεδρίου πήγα στην Κύπρο. Εκεί με εντυπωσίασε η ζέστη. Όταν στην Ελλάδα βγάζουμε τα χειμωνιάτικα οι Κύπριοι ανάβουν ακόμα κλιματιστικό. Με στεναχώρησε η διχοτόμηση και αναρωτήθηκα αν οι Κύπριοι έχουν ξεπεράσει το θέαμα της πράσινης γραμμής ή αν τους πληγώνει ακόμη. 

Κατά τα άλλα μέσα στο 2012 είχα τη χαρά να παρευρεθώ στους γάμους πολύ καλών φίλων. Της Στέλλας και του Ανδρέα και του Αντώνη και της Σούλας. Μοναδικοί και οι δύο. Στον πρώτο, που έγινε το Μάιο, πνιγήκαμε στη βροχή και στο δεύτερο που έγινε τον Ιούλιο, ψηθήκαμε λόγω καύσωνα. Ένα είναι δεδομένο ότι θα τους θυμόμαστε για πάντα!!!

Μέσα στο 2012 γεννήθηκε και η αδερφούλα του βαφτισιμιού μας. Η μικρή μας Ελενίτσα, η οποία ελπίζω να γίνει πιο ήσυχη από το βαφτισιμιό!

Και βέβαια σήμερα, τελευταία μέρα του έτους μου ανακοινώθηκε η απόλυση μου από το κανάλι. Επειδή βέβαια έχω συνηθίσει να βλέπω το ποτήρι μισογεμάτο πιστεύω ότι έτσι μαζί με το 2012 τελειώνει κάτι που πλέον δεν με γέμιζε για να ξεκινήσει κάτι άλλο καλύτερο.

Καλή χρονιά σε όλους!!!

Christmas Carol

Παραμονή Χριστουγέννων σήμερα και διαβάζοντας ένα άρθρο για τα περασμένα Χριστούγεννα ένιωσα και εγώ σαν να με επισκέφτηκε "το πνεύμα των Χριστουγέννων του παρελθόντος" που λέει και ο Charles Dickens στο αγαπημένο "A Christmas Carol". 

Οι μνήμες μου για να λέμε την αλήθεια είναι αποσπασματικές από διάφορες γιορτές Χριστουγέννων. Είναι φυσικά δεδομένο ότι δεν θυμάμαι τίποτα από τα πρώτα χρόνια, όσο περίεργο και αν φαίνεται αυτό σε ορισμένους και κυρίως στη μαμά μου που πολλές φορές ξεκινάει τη φράση της λέγοντας "δεν θυμάσαι τότε που ήσουν πέντε χρονών" και στη συνέχεια περιγράφει μια γλαφυρή ιστορία. 

Τι θυμάμαι λοιπόν. Θυμάμαι που κάθε χρόνο στολίζαμε το δέντρο και περίμενα πώς και πώς να μου πάρουν δώρα και να τα βάλουν κάτω από το δέντρο. Θυμάμαι τους γονείς μου να προσπαθούν να με ξεγελάσουν, κάνοντας απεγνωσμένες προσπάθειες να με πείσουν ότι υπάρχει Άγιος Βασίλης (ποτέ δεν το πίστεψα), κρύβοντας το δώρο κάτω από τον μπουφέ όπου πάντα το έβρισκα αλλά πάντα έκανα την έκπληκτη όταν μου το έδιναν. 

Μεγαλώνοντας το δέντρο στολίζαμε ο αδερφός μου και εγώ. Πάντα με Χριστουγεννιάτικη μουσική να παίζει και πάντα με τον αδερφό μου να παλεύει να βάλει το αστέρι στην κορυφή. Μέχρι να ψηλώσει και να καταφέρει να το βάλει μόνος του, ή έστω με τη βοήθεια μιας καρέκλας κάθε χρόνο έκανα άρση βαρών! Η αλήθεια είναι ότι το δέντρο το έστηνε η μαμά μας και εμείς βάζαμε τα στολίδια, τη χαβαλέδικη δουλειά δηλαδή. 

Θυμάμαι ακόμη και αναπολώ είναι η αλήθεια τους Καλικάντζαρους οι οποίοι στην Επανομή είθισται να έρχονται ανήμερα των Χριστουγέννων ή τη δεύτερη μέρα και να πετάνε διάφορα φαγώσιμα στα παιδιά (σοκολάτες, καραμέλες, φρούτα, καρύδια). Μια χρονιά μάλιστα ο Καλικάντζαρος και εν προκειμένω η γιαγιά μου, που είχε βάλει και μια μαύρη μαντήλα, έστειλε και ένα μανταρίνι στο κεφάλι μου. Δυστυχώς έλειψε και αυτό το έθιμο με τον καιρό...

Ανήμερα Χριστουγέννων (και τις επόμενες μέρες)  περίμενα τις Χριστουγεννιάτικες ταινίες. Δεν μπορούσα να διανοηθώ ότι θα κάνω Χριστούγεννα χωρίς να δω τη Μαίρη Πόππινς ή μια από τις παραλλαγές της "Χριστουγεννιάτικης ιστορίας", Η αλήθεια είναι ότι έχω ήδη κατεβάσει αυτά τα δύο έργα και θα τα δω αύριο το πρωί και το απόγευμα, τρώγοντας μελομακάρονα. 

Μιλώντας για γλυκά δεν μπορώ να μην μνημονεύσω τους θεϊκούς κουραμπιέδες της θείας Σόφης. Συνήθως ο αδερφός του μπαμπά μου μας έκανε τραπέζι ανήμερα των Χριστουγέννων (ή τη δεύτερη μέρα μιας και στην Επανομή όλοι γιορτάζουν δεύτερη μέρα για κάποιον λόγο που δεν θυμάμαι τώρα αλλά όταν μου τον είχαν εξηγήσει μου είχε φανεί λογικός). Στο τραπέζι λοιπόν δεκάδες τα φαγητά διότι η θεία Σόφη πλην των γλυκών φημίζεται και για τη μαγειρική της, όμως εγώ το "σκασμένο" πάντα έτρωγα λίγο φαΐ για να μείνει χώρος για τους κουραμπιέδες. 

Θυμάμαι τις παραμονές της Πρωτοχρονιάς όταν βγαίναμε για τα κάλαντα. Με τη Νιόβη συνήθως. Χοντρά ντυμένες με ένα πουγκάκι η κάθε μία (το δικό μου ήταν κόκκινο). Ξεκινούσαμε πρωί και γυρνούσαμε όλη την Επανομή. Βγάζαμε καλό χαρτζιλίκι. Μια χρονιά θυμάμαι σε ένα σπίτι μας έδωσαν ένα πεντοχίλιαρο (προφανώς κατά λάθος). Τι χαρά είχαμε! Ακόμη και τα γλυκά που μας κερνούσαν τα χαιρόμασταν. 

Όταν σταμάτησαν τα κάλαντα προπαραμονή Πρωτοχρονιάς πήγαινα με τον αδερφό μου για ψώνια. Δωράκια για όλους και μετά φαγητό με τον μικρό για να γιορτάσουμε τις τελευταίες μέρες του χρόνου. Ήταν η περίοδος που είχε καθιερωθεί και το ρεβεγιόν με αγαπημένη παρέα. Μαζευόμασταν τέσσερις οικογένειες κάθε χρόνο σε διαφορετικό σπίτι. Τρώγαμε, πίναμε, ανταλλάσσαμε δώρα και περνούσαμε καλά!

Θυμάμαι έντονα και τα τηλεοπτικά ρεβεγιόν (π.χ. Απαράδεκτοι). Μια χρονιά μάλιστα, αρχές του '90, η μαμά μου ξεχάστηκε πλένοντας πιάτα και άλλαξε χρόνο με μια πετσέτα στο χέρι. Και άλλη μια χρονιά έβαψε μόνη το μαλλί της και της βγήκε βυσσινί. Σαν μπάλα Χριστουγεννιάτικη. 

Αυτά μου έδειξε λοιπόν το "πνεύμα των Χριστουγέννων που πέρασαν". Το δεύτερο πνεύμα, των φετινών Χριστουγέννων μου δείχνει και πάλι όμορφες στιγμές. Με διαφορετική νότα αλλά εξίσου μοναδικές. Και ας ελπίσουμε το δικό μου "πνεύμα των Χριστουγέννων που θα έρθουν" όταν με επισκεφτεί να μου πει ότι "τα καλύτερα έρχονται". 

Αξιοπρέπεια

Σήμερα για πρώτη φορά συνάντησα έναν άστεγο. Και δεν εννοώ ότι τον είδα στο δρόμο ή σε παγκάκι (δυστυχώς αυτό έχει γίνει πλέον καθημερινή εικόνα). Τον συνάντησα στα γραφεία των Γιατρών του Κόσμου στη Χαλκιδική. Μιλήσαμε, είπαμε ο ένας στον άλλον τα προβλήματα του και μόνο τότε μπόρεσα να αντιληφθώ ότι εγώ δεν έχω πραγματικά προβλήματα, γιατί πάνω από όλα έχω ένα σπίτι να μείνω. Και γιατί σε περίπτωση που δεν μπορώ πλέον να πληρώνω το ενοίκιο, για οποιονδήποτε λόγο, έχω μια οικογένεια που με περιμένει έτοιμη να με συνδράμει σε κάθε δυσκολία. 

Αυτός ο άνθρωπός όμως πρακτικά δεν έχει τίποτα. Και αυτά τα λίγα που έχει τα εκτιμάει όσο κανείς ποτέ από εμάς δεν εκτίμησε αυτά που απλόχερα ή έστω πιο δύσκολα του δόθηκαν. Μένει σε ένα αυτοκίνητο και είναι ευχαριστημένος που πλέον δεν είναι αναγκασμένος να κοιμάται σε παγκάκια. Υπάρχουν άνθρωποι που καθημερινά του προσφέρουν φαγητό και για το λόγο αυτό αρνήθηκε να πάρει τα τρόφιμα που του έδιναν τα μέλη των Γιατρών του Κόσμου, θεωρώντας ότι άλλοι άνθρωποι θα τα έχουν περισσότερο ανάγκη από αυτόν. 

Του έδωσα ένα σαπούνι για να κάνει μπάνιο και να ξυριστεί και μου είπε 1000 ευχαριστώ, τη στιγμή που μπορεί να δίνεις τα πάντα για να είσαι εντάξει στις υποχρεώσεις σου και να μην το εκτιμήσει ποτέ κανένας. 

Και ας μην αρχίσουμε τις ρατσιστικές ερωτήσεις τύπου "τι εθνικότητας είναι;", "γιατί δεν έμεινε στη χώρα του;" κ.α. Έλληνας είναι με καταγωγή από τη Β. Ελλάδα που, όπως είπε και ο ίδιος, η μοίρα τα έφερε ανάποδα και τον άφησε στο δρόμο. 

Να σημειώσω ότι τα μέλη των Γιατρών του Κόσμου του έχουν προτείνει να μένει στα γραφεία τους, που αν και δεν έχουν ρεύμα (μιας και κανένας από τους κατά τα άλλα φιλάνθρωπος της Χαλκιδικής δεν σκέφτηκε να ενδιαφερθεί για τις ανάγκες της Οργάνωσης) τουλάχιστον είναι καλύτερα από ένα αμάξι ή τον δρόμο. Ο ίδιος μάλιστα φρόντισε να ξεκαθαρίσει ότι αν μείνει εκεί από νωρίς το πρωί θα φεύγει για να μην εμποδίζει το έργο των Γιατρών του Κόσμου. 

Εγώ αυτό το λέω αξιοπρέπεια και ευγένεια ψυχής και αυτός ο κύριος που γνώρισα σήμερα είναι ΚΥΡΙΟΣ με όλα τα γράμματα κεφαλαία και βάζει κάτω πολλούς άλλους, κύριους κατ' ευφημισμό που κατέστρεψαν τη χώρα. 

Συγκλονιστική είναι και η έρευνα της ΜΚΟ "Κλίμακα" για το προφίλ των νεοάστεγων εδώ

Στα σκουπίδια η παιδεία μας

Τις τελευταίες εβδομάδες (ίσως και νωρίτερα) διαβάζω, βλέπω και αγανακτώ. Λόφοι τα σκουπίδια στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο Θεσσαλονίκης. Σε ένα ίδρυμα που τότε, στα καλά χρονιά, είχε αναδειχτεί το καλύτερο Πανεπιστήμιο των Βαλκανίων. Φέτος πιθανώς θα διεκδικήσει το βραβείο για το πιο βρώμικο Πανεπιστήμιο του κόσμου. 

Γιατί παράγινε το κακό; Επειδή όλοι έχουν δίκαιο. Και οι εργολαβικοί που φωνάζουν για τις δουλειές τους και τα χρήματα τους και οι φοιτητές που δεν θέλουν να πηγαίνουν σε επικίνδυνες για την υγεία τους σχολές και η Πρυτανεία που δεν (;) έχει χρήματα. Όλοι έχουν δίκαιο. Και δικαίωμα να διαμαρτυρηθούν. Όπως όλοι μας. Αλλά όχι εις βάρος της υγείας των παιδιών και τελικά όλης της πόλης. 

Δεν μπορώ να διανοηθώ ότι στην Ελλάδα του 2012, που πολλά χρόνια πριν (αλλά δυστυχώς μόνο τότε) έδωσε τα φώτα του πολιτισμού σε όλο τον κόσμο αφήνουμε ένα εκπαιδευτικό ίδρυμα να θυμίζει χωματερή. Αυτή είναι η εικόνα της Παιδείας μας; Αυτή είναι η εικόνα του πολιτισμού μας, που τόσο κομπάζουμε για αυτόν; 

Δεν μπορώ να διανοηθώ επίσης ότι ενώ υπάρχουν φοιτητές που αψηφούν τον κίνδυνο των μολύνσεων και βοηθάνε να καθαριστούν εν μέρει οι σχολές βγαίνουν διάφοροι κομματικοί (εν προκειμένω του ΚΚΕ) και μιλάνε για απεργοσπάστες και μαϊμού - εθελοντές. Σας διαβεβαιώ ότι μόνο μαϊμού δεν ήταν. Φοιτητές ήταν που το πνευματικό τους επίπεδο είναι πολύ, τελικά, για τα ελληνικά δεδομένα. Παιδιά που έχουν μάθει να ζουν με αξιοπρέπεια. Που όπως μας λένε "δεν μπορούμε να αφήσουμε το σπίτι μας βρώμικο". 

Εχθές μπήκαν τα ΜΑΤ στο ΑΠΘ για να λήξουν την κατάληψη των εργολαβικών. Από στιγμή σε στιγμή περιμένω τα πρώτα δάκρυα για το "καταπατημένο" πανεπιστημιακό άσυλο. Μόνο που το άσυλο, όπως πολύ σωστά επεσήμανε η Ελένη Γλύκατζη - Αρβελέρ σε συνέντευξη της είναι πνευματικό. Είναι για να μεταδίδονται ελεύθερα οι ιδέες και οι σκέψεις. Και όχι για να μεταδίδονται μολυσματικές ασθένειες.